کودکی در پیش تابوت پدر
زار می نالید و بر می کوفت سر
که ای پدر آخر کجایت می برند؟
تا تو را در زیر خاکی آورند
می برندت خانه ای تنگ و زحیر
نی در او قالی و نه در وی حصیر
نی چراغی در شب ونه روز نان
نه در او بوی طعام و نه نشان
نی درش معمور٫ نی در بام راه
نه یکی همسایه کاو باشد پناه
چشم تو که بوسه گاه خلق بود
چون شود در خانه کور و کبود؟
خانه ای بی زینهار و جای تنگ
که در او نه روی می ماند نه رنگ
زین نسق اوصاف خانه می شمرد
وز دو دیده اشک خونین می فشرد
گفت جوحی با پدر :ای ارجمند
واله این را خانه ما می برند !!!
گفت جوحی را پدر :ابله مشو
گفت : ای بابا نشانی ها شنو!!!
این نشانی ها که گفت او یک به یک
خانه ما راست بی تردید و شک !!!
نه حصیرو نه چراغ ونه طعام
نه درش معمور و نه صحن ونه بام !!!